De operatie

Geschreven door: Maringa

feb 21, 2021

Eergisteren was het zover, mijn operatie. En alhoewel ik het heel spannend vond, kon ik redelijk rustig blijven.

We waren er 10 over half 9 ‘s morgens, ik moest mij om 9 uur melden dus mooi op tijd. Raar is het wel om bij de auto afscheid te nemen en dan alleen naar binnen te lopen

Eenmaal binnen en aangemeld mocht ik mij melden op afdeling B6 waar ik werd opgehaald voor de intake en daarna naar mijn bed voor de komende nacht werd gebracht. Daar kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk rond half 1 opgehaald zou worden, dus had ik genoeg tijd om mijn hoekje van de kamer in te richten en de spullen te pakken die ik voor handen wilde hebben.

Naast mij lag iemand die dezelfde dag nog naar huis mocht, zij was de dag ervoor aan iets anders geopereerd. Na een half uur kwam er nog een kamergenote bij, A, die na mij door dezelfde arts geopereerd zou worden.

En toen begon het wachten…

Wachten tot kwart voor 12, toen ik mijn mooie “OK kleren” aan mocht duurde lang. Ik voel de spanning toenemen. Gelukkig is het gezellig kletsen met A en wissel ik dat af met mediteren en schrijven. Vooral het niet eten/drinken breekt me op, ik verveel me en dat is meestal wanneer ik ga snacken. Dus gelijk een aandachtspuntje voor na de operatie… Hoe ga ik om met verveling nu snacken af valt?

Vol goede moed kleed ik mij om half 12 maar vast om, je weet maar nooit… Misschien wordt ik wel eerder opgehaald 😉

Helaas is dat niet het geval en wordt ik pas om kwart over 1 opgehaald, wat duurt 3 kwartier dan lang!

De operatie

Van de operatie op zich herinner ik mij, natuurlijk en gelukkig, niks! Wel wat ervoor en erna gebeurde. Rond kwart over 1 mocht ik plaatsnemen op de operatie stoel, ja… je leest het goed, een operatie stoel! In deze stoel werd ik naar de voorbereiding gereden door een hele gezellige broeder, die veel wist te vertellen over het Rijnstate. In de voorbereiding maakte ik kennis met Krijn, die mij op de operatie ging voor bereiden, wat betekent dat hij een infuus bij mij ging prikken. Tenminste, dat was de bedoeling, wat hij prikte door de ader heen, auw!
Hij haalde een meer ervaren collega erbij, en onder het gezellig kletsen over mensen prikken en wat daarbij komt kijken (vak-idioten blijven vak-idioten ook al zijn ze nu lijdend voorwerp), prikte ook zij door het vat heen… Nogmaals auw!
Ik weet dat ik niet makkelijk te prikken ben, tenminste niet op mijn armen maar zij pakken liever niet de ellebogen omdat dat te veel kan buigen na de operatie.
Heel begrijpelijk maar in mijn ellebogen hadden ze er zo een infuus in kunnen darten – Mijn woorden, niet die van hun, maar ze beaamden dat wel 😉
Gelukkig was 3x wel scheepsrecht en zat het derde infuusnaaldje goed. De spanning voor de operatie was daardoor wel gebroken bij me, al was ik wel wat naar van het misprikken.

Na nog even moeten wachten werd ik om bijna klokslag 2 uur de operatiekamer ingereden, waar ik kennis maakte met mijn chirurg en het operatie team. De anesthesist was een vrolijke man met wie ik gezellige heb gekletst over mijn werk bij o.a. de experimentele cardiologie, dat had hij vast nog niet veel vaker meegemaakt. Ik weet nog dat ik zei, “je hebt me al propofol gegeven he..? Ik voel mijn benen zwaar worden…”

Na de operatie

Het volgende wat ik me nog kan herinneren is dat het kwart over 3 is en ik naar de verkoever wordt gereden. De operatie zit erop en ik voel me…
Wel oké, wat wazig maar niet heel veel pijn of misselijkheid of wat dan ook. En ik weet nog dat ik dacht, “als dit alles is…”

Hoe lang ik op de verkoever ben geweest en wanneer ik terug ben gereden naar mijn kamer weet ik niet meer. Dat is allemaal wat wazig. Wel weet ik nog dat ik uit de stoel op mocht staan en 2 passen naar mijn bed moest lopen… Phoe, dat viel niet mee! Misselijk, boeren en gewoon blegh!!

Maar wat zijn de verpleegkundigen ontzettend lief voor je! Hoe vaak ze niet bij me zijn geweest of alles goed ging en of ik wat nodig had…. Na 2 uur uitrusten/bijkomen moest ik uit bed om een stukje te lopen.
Dat is omdat ze mijn buik met gas hebben opgeblazen om ruimte te hebben om te opereren en hoe eerder je loopt hoe sneller dat gas ook weer uit je lichaam is.
Nou, ik kon wel 3 passen lopen, toen moest ik gaan zitten omdat ik ontzettend misselijk was. Poging 2 en 3 in het uur daarna waren niet veel beter. Maar bij poging 4 was ik op de gang, waar gelukkig een stoel stond, voor het weer mis ging. En toen heb ik wel overgegeven. Wat achteraf goed was want daarna nam de misselijkheid tijdens het lopen af.

De nacht en volgende ochtend

Ondertussen was A ook weer terug op de zaal en zij had best wat pijn. Zelfde operatie, maar een heel andere beleving. Gelukkig kreeg ze extra pijnstilling waardoor het gedurende de avond beter ging met haar. En om 9 uur kreeg ik te horen dat ik nu echt naar de wc moest want anders moesten ze een blaascatheter zetten. Nu had ik zelf ook al het idee dat ik naar de wc moest en dat klopte ook. Wat een opluchting kan dat zijn, zelfs als je het zelf even niet voelt!

Eelke kwam nog even op bezoek tijdens het bezoek uur maar ik denk niet dat hij veel aan mij had 😉 Wel heb ik een mooie bos bloemen gekregen en vond ik het fijn dat ik hem toch even heb gezien!

Rond 10 uur ‘s avonds kregen we te horen dat we nog een kamergenoot erbij kregen, een man. Toen hij op de kamer was bleek al gauw dat hij een andere operatie had ondergaan en eigenlijk met spoed opgenomen was in verband met een mogelijke bloedvergiftiging. Hij was behoorlijk de weg kwijt en had op een gegeven moment hele hoge koorts en was aan het ijlen. Daar ging onze nachtrust!

Maar we hadden beide wel met hem ( J ) te doen! A heeft her en der nog wel een doezel momentje gehad maar ik totaal niet. Uiteindelijk ging ik bijna elk half uur maar even lopen of naar de wc omdat ik gewoon niet meer wist hoe ik moest liggen. Dat ik daarbij A en J wakker hield kon mij toen even niet zoveel schelen 😉

Ook had ik ontzettende dorst en gedurende de nacht had ik al voldoende gedronken om naar huis te mogen. De verpleegkundige waarschuwde wel dat ik mij voor de dag beter kon focussen op vloeibaar voedsel omdat ik anders te veel zou drinken en daar last van zou kunnen krijgen.

‘s Ochtends was ik helemaal op, na 2 nachten niet/nauwelijks slapen en tussen 7 en 8 heb ik dan eindelijk even mijn ogen dicht kunnen doen. Ook nadat de arts geweest was en vertelde dat ik ‘s middags om 2 uur naar huis mocht, heb ik nog regelmatig even liggen doezelen tussen het inpakken van mijn koffer en kletsen met A en J door. Wel had ik nu veel meer last van boeren en kramp in mijn zij, in tegenstelling tot A die deze dag juist kwieker is. Zo zie je maar weer, iedereen reageert anders 😉

Naar huis

Eelke was mooi op tijd en ik mocht weg, nadat iemand van de apotheek mij een tas vol medicijnen overhandigt had en de verpleging mijn infuus eruit had gehaald. Wel moest ik nog even langs de dienst apotheek want ik moet de komende 7 maanden maagbeschermers slikken maar die ze standaard voorschrijven krijg ik niet weg. Dat had ik vrijdag voor mijn operatie al aangegeven en ze gingen kijken of ik iets anders kon krijgen. Dat kon maar die moest ik dus nog even ophalen. En toen was het dan tijd om echt naar huis te gaan, heerlijk!

De rit naar huis was oké, vooral ook omdat ik de tip had gekregen om een dekentje/kussentje mee te nemen voor tussen de autogordel en mijn buik. Eelke reed (voor een keer) ook erg rustig, wat fijn was.

Thuis gekomen heb ik vooral geslapen, heerlijk!

Een heel avontuur maar ik ben blij dat het voorbij is nu! Nu op naar herstel, waar ik echt de tijd voor mag nemen, dat geeft mijn lichaam me vandaag al aan. Op naar meer gezondheid en beter kunnen bewegen!

p.s. Ik merk dat ik nog wat naweeën heb van de narcose, dus mogelijk staan er wat rare, kromme dingen in de tekst hierboven. Don’t blame me, blame the anesthetics 😉

Wil je mijn bericht delen? Wat leuk!

Misschien ook interessant voor je…

Een mooie week!

Een mooie week!

Vandaag is het moederdag en ik ben, het hele weekend al, ontzettend verwend! Voor alle moeders, oma's, stiefmoeders,...

Even wat rare dingen delen

Even wat rare dingen delen

Nu ik alweer 8 weken verder ben heb ik een aantal rare dingen ontdekt aan het hebben van een kiwi 🥝 Sommigen...

18 Reacties

  1. Gré

    Je hebt het heel mooi geschreven en ik zie geen fouten of kromme dingen in hahaha. Goed weergegeven allemaal. Heel veel succes met herstellen en afvallen

    Antwoord
    • Maringa

      Hahaha fijn! Eelke heeft het voor me geredigeerd voor ik het online zette 😉
      Dank je wel schone zus, x

      Antwoord
      • Remco

        Wat mooi geschreven en beschreven.
        Ik heb het met veel enthousiasme gelezen.
        Nu Goed en snel genezen

        Antwoord
        • Maringa

          Dank je Remco, leuk dat je het mooi beschreven vind. Ik doe mijn best om snel weer op de been te zijn 😉

          Antwoord
        • Kitty

          Je hebt echt ‘n leuke schrijfstijl, Maringa.
          Ik wens je een spoedig herstel toe❤️

          Antwoord
          • Maringa

            Hi Kitty, leuk te lezen dat je mijn schrijfstijl waardeert! En dank je voor je reactie, ik hoop snel weer oke te zijn!

    • Theo

      Heel goed geschreven nou maar snel opknappen toi toi toi

      Antwoord
      • Maringa

        Dank je ome Theo x

        Antwoord
    • Erna

      Ha Maringa, ik wens je een heel goed herstel! Fijn om te lezen dat het tot zover goed verlopen is. Ik wens voor jou dat je nu een gezonder leven tegemoet gaat. Groeten Erna

      Antwoord
      • Maringa

        Dank je Erna! Ik doe mijn best 😉

        Antwoord
  2. Saskia

    Blij dat alles goed gegaan is! Sterkte met je herstel topper!

    Antwoord
    • Maringa

      Thanks Sway! Hoe gaat het met jou? Wordt tijd om weer eens bij te praten 😉 x

      Antwoord
    • Karen

      Hoi Marin,
      Wat ontzettend dapper van je! Ik wens jou een heel voorspoedig herstel.
      Liefs Kaatje

      Antwoord
      • Maringa

        Dank je Kaatje! Binnenkort weer eens bellen? x

        Antwoord
  3. Dini

    Een uurtje geleden keek ik of je al “ online “ bent en nu lees ik je 1 e verslag hoe het gegaan is. Wat fijn dat het achter de rug is. Nu lekker thuis herstellen , veel sterkte!

    Antwoord
    • Maringa

      Dank je wel Dini, leuk dat je zo mee leest/leeft 😉

      Antwoord
      • Michelle

        Wat interessant om te lezen hoe je dit allemaal beleefd hebt! Ik ben blij dat de operatie goed gegaan is en dat je nu goed aan het herstellen bent 🙂 Ik wens je verder nog een goed herstel toe en ik houd je blogs in de gaten! Groetjes aan Ome Eelke en Kamala.
        Liefs Michelle

        Antwoord
        • Maringa

          Had je reactie helemaal gemist Michelle, sorry!
          Dank je wel en groetjes terug van ons 3tjes

          Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *