Al maanden zat ik niet lekker in mijn vel. Ik kan er de vinger niet op leggen.
Ik was niet gelukkig en schaamde mij hiervoor.

Ik heb toch alles wat ik zou kunnen willen?
Wie wordt er op haar 40ste binnen 3 maanden zwanger? Met een zwangerschap waar menigeen voor op haar knieƫn zou vallen. Om 38 weken later te bevallen van het liefste, mooiste meisje wat er is. Die bovendien ook nog helemaal gezond is.

Dus waarom voel ik me dan zo?
Alles is zwaar, kost me zoveel energie. De dingen waar ik normaal gesproken veel plezier aan beleef hebben hun glans verloren.

Ik doe mijn werk, maar ben er niet bij. Mijn bedrijf staat stil. Ik durf niks te ondernemen want ik faal toch…

Een paar maand geleden in het weekend raakte ik de bodem.
Ik kon niet meer.
Schreeuwen, huilen, weglopen, gedachtes die het daglicht niet kunnen verdragen.
Mij afzetten tegen mijn rots in de branding, hem helemaal radeloos maken en dan me verloren voelen als hij mij de ruimte geef waar ik om schreeuw.
Hij is weg en heeft ons meisje meegenomen.

Ik sta op het punt…
Maar ik kan niet, ik wil niet!
Ik hou van hen, ik hou van leven…
alleen nu even niet.

Ik herken mezelf niet, en ben niet gelukkig met wie ik nu ben.
Maar wat is er aan de hand met me?

Mijn onderzoekende en analytische ik neemt de leiding. Dit ken ik, dit is vertrouwd.
Er is een probleem, wat is het en wat kan ik eraan doen?
Haast klinisch ga ik “aan het werk”, het gaat niet om mij en mijn gevoelens. Het is een probleem en er moet een oplossing voor komen.

Na wat Google werk en verschillende online testen ben ik stil.
Onbewust wist ik het wel maar dit slaat toch in als een bom…

Ik heb een (postnatale) depressie

De rest van dat weekend kan ik er niet over praten, ook met hem niet.
Maandag ochtend dringt het tot mij door, ik heb hier echt hulp bij nodig. Dus ik maak een afspraak bij de huisarts.

Hiermee is het natuurlijk niet opgelost, dat kost tijd.
En toch ervaar ik nu, voor het eerst sinds maanden, weer wat rust.

Die dag blijkt een keerpunt.
Ineens is de flow er weer.
2 oude opdrachtgevers nemen contact met mij op. Een nieuwe trainingssamenwerking dient zich aan. Ik heb een leuk gesprek met een onbekende en voor ik het weet nodig ik haar uit om naar een project te kijken.
En ’s avonds thuis is het er weer, de verbinding tussen hem en mij. We zien, horen en begrijpen elkaar weer.

Ask and it is given….
Dank je universum, ik begrijp deze les nu eindelijk!
Om hulp vragen is niet zwak, het getuigt van kracht. Ik moet niet alles zelf willen doen. En als ik om hulp vraag komt het er ook echt, alleen niet altijd zo als ik het bedacht heb.

Nu, een paar maand later, weet ik dat ik 2 auto-imuunziektes heb die mijn schildklier overhoop gooien. Daar komt hoogstwaarschijnlijk ook de depressie vandaan.
Ondertussen heb ik medicijnen die mijn schildklier lam leggen en andere medicijnen erbij, die de functie van mijn schildklier overnemen. Ik heb nog een (lange) weg te gaan maar de eerste stappen heb ik gezet.

Voor het eerst in maanden voelt mijn lijf weer vertrouwd. Ik ben weer bijna mezelf en dat voelt goed!

Wil je mijn bericht delen? Wat leuk!