1 oktober 2011

Voordat we vanavond naar het verlovingsfeestje van onze buren gaan wilde ik nog even lekker op Rinus het bos in, Lieke ging ook mee met Mambo. Het was heerlijk weer en na 3 kwartier besloten we nog even een galopje te doen en daarna even uit te draven en terug naar stal te gaan.
Dat liep even anders…
Rinus struikelde en viel op zijn knieën, kwam weer omhoog maar ik verloor mijn evenwicht en ik weet nog dat ik dacht; “Dit gaat fout”.

Het volgende wat ik me herinner is dat ik op mijn knieën zit, met mijn cap naast me. Uit mijn ooghoek zie ik Rinus verder op galopperen en Lieke probeert Mambo te kalmeren.
Ik vraag Lieke om achter Rinus aan te gaan en probeer overeind te komen. Dat lukt niet, mijn linkerbeen/heup wil niet mee werken. Dus ik schuif zo goed en zo kwaad als het gaat naar de verhoogde kant naast het ruiterpad om me op die manier omhoog te werken. Wanneer dit ook niet lukt weet ik even niet meer wat ik moet doen. Ondertussen is Lieke terug met Rinus naast zich.
Ik bel Eelke maar om te vragen of hij naar ons toe komt. Nu achteraf weet ik dat hij er niet zo 1,2,3 was want hij reed in het bos het verkeerde pad op. Maar voor mijn beleving was er maar een paar minuten voorbij gegaan voordat hij er was. Ik moest perse omhoog want ik moest naar Rinus toe ( in shock, hoe kom je daar nou bij?) dus Eelke hielp mij opstaan. En staan dat ging wel, maar lopen… nee dat lukte niet. Mijn linkerbeen kom mij niet houden.

strompelen naar de auto

Hoe we het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet maar steunend op Eelke ben ik naar de auto gestrompeld. Toen kwam het volgende probleem, hoe kom ik in de auto? Eigenlijk kwam het erop neer dat ik kon staan maar verder niks, ik kon niet gaan zitten of liggen. Dus ik kwam de auto ook niet in. Uiteindelijk heeft Eelke toch maar een ambulance gebeld terwijl ik tegen de auto aan geleund stond en Rinus vast had (eindelijk, dat bleef maar door mijn hoofd gaan… ik moet naar Rinus toe..).

De ambulance in

Voordat de ambulance er was kwamen Anne (eigenaar van de paarden), zijn oom en zijn vader kijken waar we bleven en ik weet nog dat ik dacht;”Zo lang zijn we toch nog niet weg?”
Maar wetende dat het met Rinus wel goed kwam nu Anne er was werd ik langzaamaan ook weer rustiger en ik was blij dat de ambulance er was. Ik kreeg een nekkraag om en moest op een draagplank gaan liggen, wat een verschrikking! Ik ging bijna tegen de vlakte van de pijn.
Ook de rit naar het ziekenhuis was niet fijn, over een zandweg door het bos.

In het ziekenhuis

Ik herinner me niet zoveel van mijn aankomst in het ziekenhuis of het maken van de röntgenfoto’s. Ik was misselijk en draaierig, dat weet ik wel. Ze vertelden me dat ik mijn schaambeen had gebroken, vandaar dat ik dus niet op mijn been kon steunen.
Zo’n breuk kun je niks aan doen, geen gips of operatie. Het heelt vanzelf en duurt ongeveer 6 weken, vertelde ze me. Dus ik zou pijnstillers krijgen en dan mocht ik naar huis.
De verpleegkundige die dienst had, het was ondertussen rond half 9 ’s avonds, zette de rugleuning van het bed omhoog zodat ik zelf uit het bed zou kunnen komen.
Maar dat duurde nog geen halve minuut, het bed ging weer plat want ik trok wit weg (vertelde Eelke me later, ik herinner het me niet echt). De verpleegkundige zei dat ze me een nachtje daar gingen houden, want zo kon ik niet naar huis. Ik kreeg, tegelijkertijd en door mijn rijbroek heen, in beide bovenbenen een spuit – morfine en iets tegen trombose – en werd naar een zaaltje gebracht. Volgens mij heb ik geslapen als een blok, stoney maloney 😉

Koorts, dus niet naar huis

Zondag ging als een waas aan me voorbij, de fysiotherapeut wilde oefenen met lopen maar weer trok ik wit weg en werd ik ontzettend misselijk. Ook had ik koorts dus er werd al snel besloten dat ik nog een dag moest blijven. Wel wilde ik nu eindelijk uit mijn vieze rijkleding en ik was blij toen Eelke met schone kleren kwam.
Ook maandag was ik nog niet koortsvrij maar dankzij de heerlijke pijnstillers kon ik nu wel met een looprekje de gang wat op en neer waggelen.
Dinsdag ochtend had ik nog steeds verhoging maar ’s middags was mijn temperatuur eindelijk goed, ik mocht naar huis! Dus ’s avonds kwam Eelke met de buurman mij ophalen in de Mercedes van de buren, daar kon ik languit in liggen. Thuis stond er beneden in de huiskamer een ziekenhuis bed want voorlopig kan ik nog geen trappen lopen. Wel raar hoor, om thuis te zijn maar niet in je eigen bed te kunnen!

En nu, helen en revalideren!

Ondanks dat het een vreemd bed was heb ik heerlijk thuis geslapen. Gelukkig was vanmorgen mijn moeder wel hier om me een beetje op gang te helpen. Wat is het raar als je lichaam ineens niet meer doet wat je gewend bent! Maar goed, met 6 weekjes moet alles weer goed zijn! Tot die tijd laat ik me lekker vertroetelen 😉

Wil je mijn bericht delen? Wat leuk!